داشتم توی ایمیل هایم دنبال یک ایمیل که قبلا برای خودم فوروارد کرده بودم می گشتم، به جایش جی میل جزء نتایج جستجویش یک ایمیل کاملا بی ربط را برایم نشان داد. جا خوردم یک لحظه. از اساس یادم نبود که روزی روزگاری همچین ایمیلی دریافت کرده بودم، و بیشتر از آن، فکر می کردم این ایمیل را قبلا پاک کرده ام و خبر نداشتم یک جایی توی جی میل ام هنوز باقی مانده!کنجکاوی یکهو کل وجودم را گرفت. ایمیل مزبور را باز کردم و نامه های متوالی و پشت سر هم را خواندم دوباره.دقیقا همان حس های قبل برایم زنده شد بعد از 4 سال. همان میزان عصبانیت، همان احساس خُردیِ اعصاب که یک نفر چیزی به این واضحی را نمی فهمد و برداشتی از تو می کند که بیشتر از هر چیزی "تهوع آور" است، همان حسّ "کوفتگی عضلات" که معمولا بعد از حرف هایش سراسر وجودم را فرا می گرفت چون واقعا خیال می کردم یک سرباز وظیفه ام که از جنگ جهانی دوم برگشته ...و از همه بدتر، دقیقا همان تلخی گزنده ای که آن روز از خواندن قسمت سجده ی شکر زیر زبانم احساس کرده بودم و همزمان به خاطر جمله ی توهین آمیزش از شدت عصبانیت منفجر شدم ... همه ی حس های قبل برایم زنده شد به جز احساس تعجب و شگفت زدگی. به وضوح به خاطر می آورم بار اولی که این ایمیل را خواندم انقدر تعجب کرده بودم که حد نداشت اما این بار هیچ حس تعجب و شگفت زدگی ای مرا احاطه نکرد.در عوض، جمله های اول ایمیلش را که می خوا

وبلاگ های زیادی هستند که من میخوانم شان. نه به صورت مرتب و دنبال کننده، بیشتر به صورت هر از گاهی و عشقی. اما هیچ کدام شان مثل وبلاگی نمیشود که پست هایش را بخوانی در حالی که نویسنده اش را از نزدیک میشناسی. میخواهم بگویم خفن ترین و خوش قلم ترین و اصلا دلچسب ترین وبلاگ عالم هم، حتی. هرگز نمی تواند جایی را در قلب من پر کند که وبلاگی که نویسنده اش را از نزدیک می شناسم پر میکند. این حس که کسی که در روزهای عادی زندگی حسّابی به تو نزدیک است یک وبلاگ می نویسد و بخشی از وجود خودش را که تو حواس ات نیست آن را ببینی یا نیستی که ببینی یا اصلا او نمیخواهد ببینی، در سطر به سطر یک نوشته می گنجاند و میتوانی آدم ها را "بخوانی" به جای دیدن ... این، حسی است که هیچ وبلاگ خفنی در کل عالم هستی نمیتواند به من بدهد جز وبلاگی که نویسنده اش یک نفر از آدم های زندگی واقعی من است ...و تو!توی لعنتی!این تنها حس دلچسب زندگی ام را هم از من دریغ می کنی با این وبلاگ نداشتن ات! چرا؟ ضمیمه 1 : گرچه، دو سه تا توی لعنتی دیگر هم هستند که احتیاج به کتک دارند، مثل تو!ضمیمه 2 : هدیه می گوید "مانور بحران"!خنده ام می گیرد!ضمیمه 3 : به گمانم همه مان در اوضاع و احوال فعلی به یکی از این لکه های نور احتیاج داریم.ضمیمه 4 : احساس می کنم الان می توانم بیست و چهار ساعت کامل بخوابم. تقریبا به مرز تلف شدگی رسیده ام از خستگی.ضمیمه 5 : خند